سکوتِ خسته

آدم هایی که زیادی می فهمن دیگه به این سادگی ها خوشحال نمیشن . اونا زودتر از بقیه فهمیدن ، آدم ها همیشه همون قدری که میگن نمی مونن . قول ها ، تاریخ انقضا دارن . آدم هایی که زیادی می فهمن کم حرف تر میشن ، نه چون حرفی ندارن ؛ چون اینو فهمیدن که توضیح دادن همیشه به فهمیده شدن ختم نمیشه . اونا بیشتر از بقیه فکر می کنن ، بیشتر می بخشن ،  و بیشتر از همه تنها میشن نه به خاطر غرور ، به خاطر اینکه دیگه هر دلی امن نیست برای باز شدن .
آدم هایی که زیادی می فهمن دیگه انتظار ندارن ، نه از عشقشون ، نه از دوستشون ، و نه حتی از زندگی ! و شاید غم انگیز ترین بخشش اینه اونا هنوز مهربونن اما دیگه ساده نیستن ... و " فهمیدن " همیشه  یه چیزی رو از آدم می گیره ...

تمام عمر دنبال شاهدی گشتی
تا رنجت را باور کند
خودت مگر آنجا نبودی ؟

ممکنه با یک نفر بیست سال زندگی کنی و اون شخص برات یک غریبه باشه ، می تونی با یک نفر بیست دقیقه حرف وقت بگذرونی و تا آخر عمر فراموشش نکنی !